វចនានុក្រមជនាម·[ជ]តួព្យញ្ជនៈទី៨នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី៣ក្នុងវគ្គទី២។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [c] ជាព្យញ្ជនៈក្រអូម ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមជក់នាម·[ជក់]ប្រដាប់ធ្វើដោយរោមសត្វឬសរសៃសំបកឈើ សម្រាប់គូរ, សម្រាប់សរសេរ, សម្រាប់លាបថ្នាំទឹក។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមជក់មាត់គុណកិរិយា·[ជក់-មាត់]ដែលត្រូវមាត់ ជាប់មាត់នឹងរសជាតិអ្វីមួយ :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមជគតនាម·[ជៈ-គត់]សត្វលោក, មហាជន ...។ ពាក្យនេះប្រទះឃើញជាញឹកញយនៅសិលាចារឹកសម័យមហានគរ (នគរធំ, នគរវត្ត)។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមជជីកកិរិយាសព្ទ, គុណកិរិយា·[ជ-ជីក]ទទូចសួរ, សួរឈ្លេចឈ្លី, សួររកបាតរកជម្រៅឱ្យឃើញឫសឃើញគល់ :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមជជុះជជាយកិរិយាសព្ទ·[ជ-ជុះ-ជ-ជាយ]រលាស់ដាក់ចោលរាត់រាយ ឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក