វចនានុក្រម
កណ្ដាច់លែះ
គុណនាម[កន់-ដាច់-លេះ]
ដែលទ័លក្ររហាមរកនេះបាត់រកនោះគ្មាន :
ប្រធានបទ
វចនានុក្រម.
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
រៀនតាមប្រធានបទ
ពាក្យក្នុងប្រធានបទ
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
មើលអត្ថន័យ
វចនានុក្រម
កណ្ដាញ់
នាម[កន់-ដាញ់]
ដុំសក់ក្រញាញ់ដែលមនុស្ស ១ពួកកាន់ខាងក្បួនអាគម រាប់អានទុកជាគ្រឿងរក្សាខ្លួន។
វចនានុក្រម
កណ្ដាញ់ព្រាយ
នាម[កន់-ដាញ់-ព្រាយ]
(ម.ព. កណ្ដាញ់១)។
វចនានុក្រម
កណ្ដាប់
[កន់-ដាប់]
បាច់ :
វចនានុក្រម
កណ្ដាប់ចង្អេរ
នាម[កន់-ដាប់-ចង់-អេ]
ឫស្សីមួយបន្ទះ ដែលគេពត់ធ្វើជារង្វង់ ដើម្បីក្ដាប់មាត់ចង្អេរឱ្យរឹង។
វចនានុក្រម
កណ្ដាប់ដៃ
គុណនាម, នាម[កន់-ដាប់-ដៃ]
ការនៅក្នុងដៃគេ; ដែលនៅក្នុងអំណាចក្នុងឱវាទគេ, បានដៃគេ :
វចនានុក្រម
កណ្ដារ
នាម[កន់-ដា]
ដែកសម្រាប់ក្ដារ (គ្រឿងជាងឈើ) :
វចនានុក្រម
កណ្ដាល
នាម[កន់-ដាល]
ទីទីទៃពីខាង គឺទីជាចន្លោះស្មើភាគទៅខាងដើម, ចុង ឬមុខក្រោយ, ឆ្វេងស្ដាំ :
វចនានុក្រម
កណ្ដាលស្ទឹង
នាម[កន់-ដាល-ស្ទឹង]
ឈ្មោះស្រុកមួយ ក្នុងខេត្តកណ្ដាល :
វចនានុក្រម
កណ្ដាស់
កិរិយាសព្ទ[កន់-ដាស់]
ឈ្លក់ខ្យល់ដោយឆួល។
វចនានុក្រម
កណ្ដឹង
នាម[កន់-ដឹង]
ប្រដាប់ធ្វើដោយលង្ហិនឬសំរឹទ្ធ មានសណ្ឋានជាបំពង់ មានទងជាវង់ សម្រាប់កាន់ឬចង មានគ្រាប់យោលដោយអង្រង់ទង្គិចឮសូរ។
វចនានុក្រម
កណ្ដឹងគោ
នាម[កន់-ដឹង-គោ]
ឈ្មោះលតាជាតិមួយប្រភេទ ស្លឹកស្រដៀងនឹងស្លឹកទំពាំងបាយជូរ ផ្កាជាចង្កោម ប្រើជាបន្លែស្លកកូរបាន។
វចនានុក្រម
កណ្ដឹងដំរី
នាម[កន់-ដឹង-ដំ-រ៉ី]
(ម.ព. កណ្ដឹងគោ)។
វចនានុក្រម
កណ្ដឹមឆែប!
ឧទានសព្ទ[កន់-ដឹម-ឆែប]
សូរដែលបន្លឺឡើង ដោយការភ្ញាក់ឬដោយការជ្រលួសមាត់ ព្រោះជំពប់ប៉ះអ្វីៗ :
វចនានុក្រម
កណ្ដុក
គុណនាម[កន់-ដុក]
ពាក្យសម្រាប់ចម្រើនពាក្យធ្ងន់ឱ្យប្លែកឡើង :
វចនានុក្រម
កណ្ដុរ
នាម[កន់-ដុល]
ថនិកសត្វកកេរមាឌមធ្យម មានកន្ទុយវែង ជាសត្វឱ្យទុក្ខដល់មនុស្សដោយហេតុបំផ្លាញ មានកាត់សំពត់អាវ ស៊ីស្រូវជាដើម :
វចនានុក្រម
កណ្ដុរប្រែង
នាម[កន់-ដុល-ប្រែង]
ពួកកណ្ដុរដែលមានមាឌធំៗ ប៉ុនកំភួនជើង ហើយមានប្រែងដុះជុំជិតខ្លួន វាច្រើនរស់នៅតាមវាលស្រែដោយស៊ីគ្រាប់ស្រូវជាអាហារ។
វចនានុក្រម
កណ្ដុំឆែប!
ឧទានសព្ទ[កន់-ដុំ-ឆែប]
(ម.ព. កណ្ដឹមឆែប!)។