វចនានុក្រម
កៃលាស
នាម[កៃ-ឡាស]
ឈ្មោះភ្នំវិសេសមួយក្នុងពួកភ្នំហិមាល័យ (មាននិយាយក្នុងរឿងបុរាណ)។
ប្រធានបទ
វចនានុក្រម.
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
រៀនតាមប្រធានបទ
ពាក្យក្នុងប្រធានបទ
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
មើលអត្ថន័យ
វចនានុក្រម
កោ
នាម[កោ]
ឈ្មោះនំមួយប្រភេទរាងមូលសំប៉ែតធ្វើពីម្សៅដំណើបលីងលាយជាមួយស្ករស ស្រោបស្នូលសណ្ដែក, ត្រាវ, ល្ងជាដើម ហើយសង្កត់ពុម្ព។ ជួនគេហៅថា នំលោកខែ :
វចនានុក្រម
កោកកាក
គុណកិរិយា[កោក-កាក]
សូរឮដោយនិយាយឬជជែកខ្លាំងៗ, ចេចចាច :
វចនានុក្រម
កោកៗ
ឧទានសព្ទ[កោក-កោក]
សូរឮដោយនិយាយ, ដោយជជែកខ្លាំង ហើយក្បោះក្បាយច្បាស់លាស់ :
វចនានុក្រម
កោង
គុណនាម[កោង]
វៀចចំកោងឡើង :
វចនានុក្រម
កោងកាង
នាម[កោង-កាង]
ឈ្មោះរុក្ខជាតិមួយពួកដុះនៅមាត់សមុទ្រមានឫសបែកខ្នែងស្អេកស្កះជាជម្រកសត្វ :
វចនានុក្រម
កោងកាច
គុណនាម[កោង-កាច]
ដែលព្រហើន ច្រឡើសបើស ឈ្លើយ សាហាវ :
វចនានុក្រម
កោងក្រដោ
គុណកិរិយា, គុណនាម[កោង-ក្រ-ដោ]
ដែលកោងទន់ទោរ, ដែលមានអាការៈឱនៗ កោងៗ។
វចនានុក្រម
កោញ្ចនាទ
នាម[កោញ-ចៈ-នាត]
ការបន្លឺសូរសព្ទ ដូចជាសម្រែកនៃសត្វក្រៀល :
វចនានុក្រម
កោដិ
គុណនាម[កោត]
ចំនួន ១០លាន។
វចនានុក្រម
កោដ្ឋ
នាម[កោត]
ជង្រុក។
វចនានុក្រម
កោណ
នាម[កោន]
ជ្រុង, មុំ, ងៀង។ ច្រើនប្រើរៀងខាងចុងសំខ្យាសព្ទ :
វចនានុក្រម
កោត
កិរិយាសព្ទ[កោត]
ស្ញែង, ស្ងើច :
វចនានុក្រម
កោតក្រែង
កិរិយាសព្ទ[កោត-ក្រែង]
ស្ញប់ស្ញែង រអែងរអា កោតខ្លាច :
វចនានុក្រម
កោន
កិរិយាសព្ទ[កោន]
ជ្រកដោយអាការៈកំប្រោន (ច្រើននិយាយភ្ជាប់ជាមួយពាក្យ ជ្រក) :
វចនានុក្រម
កោនិក
នាម[កោ-និក]
(គណិត.) មែកធាងនៃធរណីមាត្រ និង ធរណីមាត្រកូអ័រដោណេដែលមានទំនាក់ទំនងនឹងលក្ខណៈនៃផ្នែកកោន។
វចនានុក្រម
កោប
នាម[កោប]
ឈ្មោះរោគសរសៃម្យ៉ាង កើតនៅអណ្ឌៈ បណ្ដាលឱ្យអណ្ឌៈនោះប៉ោងរលីកឡើង។
វចនានុក្រម
កោមល
នាម[កោ-ម៉ល់]
ក្លាយមកពី កមល។