វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចាំតែ
គុណកិរិយា· adverb [ចាំ-តែ]
Learner aid: adverb · [ចាំ-តែ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
បម្រុងតែ, រង់ចាំតែ, ប្រុងចាំតែ :
Learner aid: adverb · [ចាំ-តែ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
បម្រុងតែ, រង់ចាំតែ, ប្រុងចាំតែ :
បម្រុងតែ, រង់ចាំតែ, ប្រុងចាំតែ :
“វាឥតជួយធ្វើអីទេ, ចាំតែឆ្អិនស៊ីៗ (ឆ្អិនស៊ីឆ្អិនស៊ី) រាល់តែពេល; រង់ចាំវាបន្តិចទៅ, ចាំតែវាមកដល់ យើងន្អាលនឹងទៅ; វាឥតដឹងអីទេ អាងតែមានមាត់ ចាំតែស្ដីថាឱ្យគេ។ល។”
(ព.សា.) ពាក្យប្រើនៅខាងដើមល្បះ ដើម្បីបង្ហាញន័យបដិសេធ :
“ចាំតែគាត់ភ្លើតើ! (គាត់មិនមែនភ្លើទេ)។”