វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ចីវរកាល

នាម· noun [ចី-វ៉ៈ-រ៉ៈ-កាល]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

Learner aid: noun · [ចី-វ៉ៈ-រ៉ៈ-កាល] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

(ព.វិ.) កាល ឬ សម័យដែលព្រះសម្ពុទ្ធទ្រង់អនុញ្ញាតឱ្យពួកភិក្ខុទទួលចីវរ ជាកាលនៃចីវរលាភ, រាប់តាំងពីថ្ងៃ ១រោចខែអស្សុជ ទៅដល់ថ្ងៃពេញ ១៥កើតខែកត្តិក :

ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

(ព.វិ.) កាល ឬ សម័យដែលព្រះសម្ពុទ្ធទ្រង់អនុញ្ញាតឱ្យពួកភិក្ខុទទួលចីវរ ជាកាលនៃចីវរលាភ, រាប់តាំងពីថ្ងៃ ១រោចខែអស្សុជ ទៅដល់ថ្ងៃពេញ ១៥កើតខែកត្តិក :

ឧទាហរណ៍

“សំពត់កឋិនជាចីវរលាភដែលភិក្ខុសង្ឃត្រូវទទួលក្នុងចីវរកាលតាមពុទ្ធានុញ្ញាត។”

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

From Sanskrit and Pali.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ.បា.)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់
ផ្ទះនាមផ្លូវនាមការងារនាម