វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

បារៀន

នាម· noun [បា-រៀន](ស. បារ្យើន ឬ ប្យ្រើញ អ.ថ. បារៀន ឬ ប៉ៈរៀន, ប្រៀន)

Learner aid: noun · [បា-រៀន]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

កុលបុត្តអ្នករៀនព្រះបរិយត្តិធម៌ ដែលបានដេញប្រយោគ (ប្រឡង) ជាប់ រាប់តាំងពីប្រយោគទី៣ឡើងទៅ (ប្រើចំពោះតែពួកបព្វជិត) :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

ឧទាហរណ៍

“ពួកមហាបារៀន។”

ប្រវត្តិ និងប្រភព

(ស. បារ្យើន ឬ ប្យ្រើញ អ.ថ. បារៀន ឬ ប៉ៈរៀន, ប្រៀន)

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (ស. បារ្យើន ឬ ប្យ្រើញ អ.ថ. បារៀន ឬ ប៉ៈរៀន, ប្រៀន)

បន្តរៀនទៀត