ពាក្យ

ភាសា, សម្ដី; ប្រយោគសម្ដី។

(ភាសា.) ឯកតាភាសាដែលមានសូរមួយ ឬច្រើននៅក្នុងខ្សែសម្ដីឬសំណេរតាងសូរទាំងនោះ ហើយមានន័យ។ ពាក្យផ្សំឡើងដោយរូបសព្ទ (រូបតា) មួយ ឬលើសពីមួយ។

ពាក្យដែលខ្ចីពីភាសាបរទេស ដោយនាំយកមកជាមួយទាំងដុលឬដោយអន្លើនូវបញ្ញត្តិដែលពាក្យបរទសនោះសម្គាល់ ព្រោះគេមិនទាន់មានពាក្យ ឬមិនអាចបង្កើតពាក្យសម្គាល់បញ្ញត្តិនោះបាន។

ពាក្យដែលបានផ្លាស់ប្ដូររូបសព្ទ ខុសប្លែកពីពាក្យដើមដោយបានឆ្លងកាត់មួយរយៈពេលនៃការប្រើប្រាស់ :

ពាក្យទោលដែលប្រើជាបង្អែកសម្រាប់បង្កើតពាក្យកម្លាយ ឬពាក្យផ្សំ ឬក៏ពាក្យសមាស :

ពាក្យដែលមានសេចក្ដីត្រង់ៗ មិនប្រៀបធៀប ដូចជា :

(ម.ព. ពាក្យចំ)។

ពាក្យតូចបំផុត (ឯកព្យាង្គឬពហុព្យាង្គ) ដែលនៅមានន័យ (បើគេបំបែកតទៅទៀត ន័យត្រូវបាត់បង់) គឺជាវចនតាដែលមិនមែនជាប្ញស :

(ម.ព. ទំនឹម)។

(ម.ព. ទំនឹម)។

ពាក្យចួនប្រជាប្រិយមួយប្រភេទ ដែលមានលក្ខណៈជាចំណោទបង្កប់ន័យបញ្ឆិតបញ្ឆៀងឬប្រៀបធៀបតាមរយៈការលើកយកបាតុភូតនានាដែលយើងធ្លាប់ជួបប្រទះក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃមកចោទឆ្លើយ :

ពាក្យដែលមានសេចក្ដីមិនត្រង់ចំពោះគ្រាន់តែប្រៀបប្រដូច ដូចជា :

ពាក្យដែលជាទំនាស់គ្នា ដូចជា ខ្ពស់ ជាពាក្យផ្ទុយនឹង ទាប ជាដើម។ល។

(ម.ព. ពាក្យសមាស)។

ពាក្យទោលដែលអាចទទួលវិធីកម្លាយ :

ពាក្យដែលកើតឡើងពីការផ្សំចូលគ្នារវាងពាក្យ និងពាក្យចាប់ពីពីរពាក្យឡើងទៅ ហើយសម្គាល់ន័យឬបញ្ញត្តិមួយច្បាស់លាស់។ ពាក្យផ្សំឬពាក្យសមាសជាកន្សោមស្អិតដែលមានតម្លៃដូចពាក្យទោលមួយដែរ (ពាក្យទោលឯកព្យាង្គឬពាក្យទោលពហុព្យាង្គ) :

សញ្ញាសម្ងាត់ដែលអ្នកប្រើប្រាស់ប្រើសម្រាប់ទាក់ទងជាមួយប្រព័ន្ធ កម្មវិធី ឬកុំព្យូទ័រ ដើម្បីបញ្ជាក់ឬផ្ទៀងផ្ទាត់អត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកប្រើ និងអាចឱ្យអ្នកប្រើចូលប្រើប្រព័ន្ធបាន។

ការប្រើពាក្យឬល្បះដែលមានន័យមិនទ្រគោះដើម្បីជំនួសពាក្យឬល្បះដែលមានន័យទ្រគោះ :

(ម.ព. ពាក្យគោល)។