វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្យសន៍
នាម· noun [ព្យស់]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [ព្យស់] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ទុក្ខ; អំពើអាក្រក់; សេចក្ដីវិនាស; ពុតត្បុត, ពុតកំណាច :
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖ពុត
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ទុក្ខ; អំពើអាក្រក់; សេចក្ដីវិនាស; ពុតត្បុត, ពុតកំណាច :
ឧទាហរណ៍
“ទូន្មានប្រដៅឱ្យអស់ព្យសន៍, មានពុតព្យសន៍។ (ព.កា.) ជនមានពុតព្យសន៍ តែងតែរំលស់ នូវសុខសួស្ដី នៅក្នុងទីណា ទីនោះអប្រិយ នាំឱ្យមានក្ដី ព្រួយខ្វល់ជានិច្ច។”
ប្រវត្តិ និងប្រភព
ប្រភពពាក្យ
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. ព្យសន ឬ វ្យសន; សំ. វ្យសន)
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់