វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ភោជ្ជភ័ស្តុ

នាម· noun [ភោច-ភ័ស] (ជើង ត)មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: noun · [ភោច-ភ័ស] (ជើង ត) — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

វត្ថុដែលគួរបរិភោគ, គ្រឿងស៊ីផ្សេងៗ (ព.ទេ.) ឬ (ព.កា.)។

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖ភោជ្យភ័ស្តុ

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

វត្ថុដែលគួរបរិភោគ, គ្រឿងស៊ីផ្សេងៗ (ព.ទេ.) ឬ (ព.កា.)។

ប្រវត្តិ និងប្រភព

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. < ភោជ្ជ "ដែលគួរបរិភោគ" + វត្ថុ; សំ. < ភោជ្យ + វស្ដុ)

បន្តរៀនទៀត