វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្លុង
ឧទានសព្ទ· interjection [ភ្លុង]
Learner aid: interjection · [ភ្លុង]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
សូរឮដោយធ្លាក់, ទម្លាក់, បោះ, ចោលអ្វីៗដែលតាន់ ដែលធ្ងន់ ទៅក្នុងទឹក :
Learner aid: interjection · [ភ្លុង]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
សូរឮដោយធ្លាក់, ទម្លាក់, បោះ, ចោលអ្វីៗដែលតាន់ ដែលធ្ងន់ ទៅក្នុងទឹក :
សូរឮដោយធ្លាក់, ទម្លាក់, បោះ, ចោលអ្វីៗដែលតាន់ ដែលធ្ងន់ ទៅក្នុងទឹក :
“ធ្លាក់ទឹកភ្លុង។”