វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

មហិស្សរៈ

នាម· noun [មៈ-ហិស-សៈ-រ៉ៈ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: noun · [មៈ-ហិស-សៈ-រ៉ៈ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

ព្រះឥសូរ; ម្ចាស់ផែនដី, ស្ដេចផែនដី (ក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យ)។

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖មហេស្វរៈ

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ

១

ព្រះឥសូរ; ម្ចាស់ផែនដី, ស្ដេចផែនដី (ក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យ)។

២

ព្រះមហាក្សត្រដែលជាអធិបតីលើពួកក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យ (រាជាធិរាជ; ស្ដេចចក្រពត្តិ)។

ប្រវត្តិ និងប្រភព

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. < មហា + ឥស្សរ; ឬ សំ. < មហា + ឦឝ្វរ "ដែលជាធំក្រៃលែង"; ក៏ បា < មហី + ឥស្សរ; ឬ សំ. មហី + ឦឝ្វរ "អ្នកដែលជាធំលើផែនដី")

បន្តរៀនទៀត