មុខ
Learner aid: noun · [មុក]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ប្រធាននៃសរីរប្រទេស គឺប៉ែករូបកាយត្រង់ទីប្រជុំនៃថ្ងាស, ចិញ្ចើម, ភ្នែក, ច្រមុះ, មាត់, ចង្កា។
Learner aid: noun · [មុក]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ប្រធាននៃសរីរប្រទេស គឺប៉ែករូបកាយត្រង់ទីប្រជុំនៃថ្ងាស, ចិញ្ចើម, ភ្នែក, ច្រមុះ, មាត់, ចង្កា។
ប្រធាននៃសរីរប្រទេស គឺប៉ែករូបកាយត្រង់ទីប្រជុំនៃថ្ងាស, ចិញ្ចើម, ភ្នែក, ច្រមុះ, មាត់, ចង្កា។
កាត់ចំពីមុខ :
“ដើរកាត់មុខ!”
វិលមុខងងឹតឈឹងមើលអ្វីពុំឃើញ។
ឱនមុខចុះបន្តិចស្រពោនស្រពាប់ព្រោះសេចក្ដីអៀនខ្មាសឬទញ់តុះ :
“ដាក់មុខជ្រប់!”
ស្រុងស្លុយខាងមុខជាងខាងក្រោយ :
“សំពត់យារមុខខើចក្រោយ។”
កាត់នាទីឬកាត់ប្រយោជន៍; កាត់លាភរបស់អ្នកដទៃ :
“កុំកាត់មុខគេ!”
(ព.ប្រ.) ទញ់ទាល់គំនិតងងឹតឈឹង។
នៅទីចំពោះមុខ, ផ្គើននៅមុខ :
“ស្ដីដាក់មុខ, ថាដាក់មុខ។”
(ព.ប្រ.) ងងុលចូលមិនថយក្រោយ។
(ម.ព. មុខក្រៀម)។
ដែលកំបាំងគេមើលមិនឃើញ :
“ទីកំបាំងមុខ! ខាងមុខ ខាងនាយមុខ, ឯមុខ!”
ខុសបែបគ្នា; មិនត្រូវមុខ។
(ម.ព. មុខងប់)។
មិនភ្លេចមុខគេ។
ចេញទាំងមុខទាំងសម្ដី។
ចែកឱ្យដោយមុខ ដោយឡែកពីគ្នា។
ច្រើនបែប, ច្រើនយ៉ាង :
“ទំនិញច្រើនមុខ, ម្ហូបច្រើនមុខ។”
ដែលប្រាកដនៅមុខ; ប្រឈមនឹង ធៀបនឹង ក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃ :
“ពលរដ្ឋមានសិទ្ធិស្មើគ្នាចំពោះមុខច្បាប់។”
ត្រង់ពីមុខ។
(ព.ប្រ.) ចុះទឹកមុខឬជ្រប់មុខហាក់ដូចជាជច់ ព្រោះគេបន្តុះបង្អាប់ឬស្ដីថាឱ្យ។
(ព.ប្រ.) បញ្ចេញអាការៈធ្វើមុខស្មូញ ព្រោះធុញ, ទ្រាន់។
កម្រើកចង្កាងើបងើយខ្វិចបន្តិចឡើងឬបិទមាត់ផ្អឹបកម្រើកចង្កាញាក់ខ្វើកឡើងលើ។
(ម.ព. ញាក់មុខ)។
ផុតអស់មុខការ, ផុតនាទី; ដាច់នាទីឬមុខការដោយឡែក។
ដឹងដោយសារគេប្រាប់ថា ឈ្មោះនេះ ឈ្មោះនោះ ដែលជាសត្រូវ ...។
ដោយឡែក, ដោយបែប, ដោយយ៉ាង :
“កាន់ការដោយមុខ, យល់ដោយមុខ!”
(ព.ប្រ.) អាប់មុខ, មិនពេញមុខ។
(ម.ព. មុខថ្លោះ)។
(ព.ប្រ.) នៅទទឹងចំពីមុខ។
(ព.ប្រ.) ទទឹងដំណើរអាជ្ញា ដែលមានអានុភាពស្រដៀងនឹងទ័ព។
(ម.ព. តូចមុខ)។
(ម.ព. ទុកមុខឱ្យ)។
ទុកនាទីឱ្យ, ទុកអំណាចឱ្យ, យោគយល់។
(ព.ប្រ.) ទើសទាល់ដោយយល់មុខ, ដោយខ្លាចចិត្តឬដោយអៀនអន់ព្រោះមានគេនៅមុខ, នាំឱ្យធ្វើអ្វីមិនស៊ប់។
(ម.ព. ទើសមុខ)។
ទៅឯខាងមុខ, ទៅឯកាលខាងមុខ!
សម្ដែងទឹកមុខឡើងក្រញូវ។
ញាក់មុខញាក់មាត់ក្រមាច់ក្រមើមឱ្យ។
ពេញមុខ។
ចំពោះមុខ!
(ព.ប្រ.) ធ្វើឱ្យអាប់ឱនហាក់ដូចជាធ្វើមុខឱ្យបាក់។
ធ្វើឱ្យបាត់មិនឱ្យឃើញមុខ, គេចលែងឱ្យឃើញមុខ :
“ចងបំបាត់មុខ, ដើរបំបាត់មុខ។”
(ម.ព. មុខពាប់)។
(ព.ប្រ.) ចេញមុខពេញលេញមិនរលឹបរល, មានមុខមានឈ្មោះ។
អ្នកដែលមានអ្នកធំអ្នកតូចរាប់អានច្រើន :
“មនុស្សមានមុខមាត់។”
(ព.ប្រ.) មុខដែលមានទ្រង់ទ្រាយប្រៀបប្រដូចនឹងសណ្ឋានមុខត្រីក្រាយ។
(សំនួន.) ដែលមានអំណត់ខ្លាំង អាចទ្រាំទ្រដូចជាការជេរស្ដីឬបន្តុះបង្អាប់ជាដើមបាន :
“កំលោះមុខក្រាស់, អីក៏មុខក្រាស់ម៉្លេះ!”
(ព.ប្រ.) មុខដែលឡើងសាច់ពកតូចៗឃ្មឹល ស្រដៀងនឹងសំបកផ្លែក្រូចសើច។
(ព.ប្រ.) មុខមិនស្រស់ឬមិនរីក ព្រោះមានព្រួយ។
(ម.ព. មុខងាប់)។
ចចេសងប់មិនងាកតាម។
(ព.ប្រ.) ដែលមានទឹកមុខដូចជាមុខបុគ្គលស្លាប់ (ពាក្យជេរ, បង្អាប់ដោយមើលងាយ) :
“អាចោរមុខងាប់!”
(ព.ប្រ.) ដែលជជ្រកមមករកគេដោយអាការៈឥតអៀនខ្មាសដូចជាឆ្កែ :
“មនុស្សមុខឆ្កែ, ទៅរកគេទាំងមុខឆ្កែ។”
(ព.ប្រ.) មុខដែលចេញអាការៈជ្រួញជ្រេញ ហាក់ដូចជាកំពុងបរិភោគវត្ថុជូរខ្លាំង។
មុខដែលមានទ្រង់ទ្រាយសមរម្យឥតឆ្គង, មុខស្រស់បំព្រង។
(ព.ប្រ.) ប្រែឈាមមុខស្រុតចុះហាក់ដូចជាថ្លោះ (ព្រោះភ័យឬព្រោះមានជំងឺ)។
ផ្លូវទឹក, ធ្នារទឹក។
ទីចំពីខាងមុខកងទ័ពដែលកំពុងលើក។
(ព.ប្រ.) មុខដែលចេញអាការៈដូចជាពាប់ចុះ (ព្រោះភ័យឬព្រោះតូចចិត្តខ្លាំង) :
“ទម្លាក់មុខពាប់, ភ័យពាប់មុខ។”
រូបមុខដែលបែកចេញជាបួន ភ្ជាប់នឹងកំពូលប្រាសាទឬកំពូលចេតិយ។
ទីវាលឬផ្លូវធំត្រង់មុខព្រះរាជវាំង។
មន្ត្រីដែលជាប្រធានឬជាអធិបតីលើអស់មន្ត្រីទាំងពួង, អធិបតីនៃពួកសេនាបតី; ច្រើនប្រើថា នាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រី។
មុខនិងមាត់ គឺការចេញបង្ហាញមុខនិងការបញ្ចេញសម្ដីថ្វីមាត់ក្នុងទីប្រជុំជន :
“ចេញមុខមាត់។”
មុខដែលសម្ដែងអាការៈមាំសម្បើម :
“ធ្វើមុខមាំ។”
រូបមុខស្មាច់សម្រាប់ល្ខោនពាក់ធ្វើយក្ស។
(ព.ប្រ.) មុខមនុស្សដែលមានទ្រង់ទ្រាយកំពាង ស្រដៀងនឹងរូបរាហូ :
“មនុស្សមុខរាហុ៍។”
មុខដែលចេញអាការៈរីករាយ។
(ព.ប្រ.) ដែលរឹងរូស, មានះ, ចចេស ទោះអ្នកដែលមានអំណាចលើ សម្លឹងសម្លក់ដាក់ក៏មិនជច់មុខ :
“មនុស្សមុខរឹង។”
(ម.ព. មុខទ័ព)។
(ព.ប្រ.) មុខដែលចេញអាការៈក្រៀមក្រំហាក់ដូចជាស្ងួត។
នាទីឬដំណើរដែលមានព្រោះស្មន់អន្ធករឬសហាយស្មន់នឹងគ្នា :
“ទោសមុខស្មន់, ទោសទាស់នឹងមុខស្មន់, ពិន័យមុខស្មន់!”
មុខជើយដោយអាការៈតោះតើយ មិនអើពើ :
“ធ្វើមុខស្មើ!”
មុខមិនរីកដោយអាការៈក្រៀមក្រំ។
(ព.ប្រ.) មុខមិនស្រស់, មិនរីករាយហាក់ដូចជាស្រពោន។
(ព.ប្រ.) មុខស្រពោនស្រពាប់ដោយហេតុទើសទាក់គំនិតឬតានតឹងចិត្ត។
នាទីដែលកើតអាករ កើតលាភ។
មុខដែលមានស្នាមអុត។
នាទីរបស់អំណាច។
(ម.ព. យកមុខ)។
(ម.ព. យកមុខ)។
អន្ទងនាំផ្លូវពីមុខ, យោងមិនឱ្យឃ្លាតពីមុខ :
“ជិះសេះយោងមុខគោ, អុំទូក-ងយោងមុខទូកវ៉ែត!”
(ម.ព. មុខស្ងួត)។
(ម.ព. មុខស្រពោន)។
ស្អប់មិនចង់ឃើញមុខ។
ប្រធាន; ទី; នាទី; លំអាន; ធ្នារ; ឡែក; បែប, យ៉ាង ...។
ផ្នែកដែលមុតនៃឧបករណ៍ប្រើប្រាស់មួយចំនួន ខ្លះសំប៉ែតស្ដើង ខ្លះស្រួច ឬខ្លះទៀតរាងដូចធ្មេញត្រីជាដើម :
“មុខកាំបិត មុខលំពែង មុខពន្លាក មុខរណារ។”
(ព.ប្រ.) ទទួលភារៈចេញមុខតតាំងជាជំនួសគេ :
“រងមុខដាវមុខលំពែង។”
មុខរបួសដែលមុតដោយសស្ត្រា។
(និយាយថា មុខឆ្កែស្រែជម្រៅ ក៏មាន ...)។