វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ម៉ឺង
ឧទានសព្ទ· interjection [ម៉ឺង]
Learner aid: interjection · [ម៉ឺង]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
សូរឮដោយគោះ ឬវាយអ្វីៗដែលរឹង ឬស្រួយ, តឹង។
Learner aid: interjection · [ម៉ឺង]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
សូរឮដោយគោះ ឬវាយអ្វីៗដែលរឹង ឬស្រួយ, តឹង។
សូរឮដោយគោះ ឬវាយអ្វីៗដែលរឹង ឬស្រួយ, តឹង។
ដែលតឹង ឬរឹងខ្លាំងហាក់ដូចជាអ្វីៗដែលឮសូរម៉ឺង :
“រឹងម៉ឺង, តឹងម៉ឺង, សម្ដីតឹងម៉ឺង, ប្រកែករឹងម៉ឺង; ដំឡើងថ្លៃម៉ឺង (ដំឡើងថ្លៃមិនព្រមចុះ)។”
ដែលតឹងតែង, ប្រាកដប្រជា :
“សម្ដីម៉ឺងម៉ាត់; និយាយម៉ឺងម៉ាត់។”