វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រន្ទះមាត់
នាម· noun [រន់-ទះ-មាត់]
Learner aid: noun · [រន់-ទះ-មាត់]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
(ព.ប្រ.) សូរសំឡេងចេញពីមាត់ដែលស្រែកសន្ធាប់ខ្លាំង ប្រៀបប្រដូចនឹងរន្ទះបាញ់ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
(ព.ប្រ.) សូរសំឡេងចេញពីមាត់ដែលស្រែកសន្ធាប់ខ្លាំង ប្រៀបប្រដូចនឹងរន្ទះបាញ់ :
ឧទាហរណ៍
“ស្រែកសន្ធាប់បង្គ្របដោយរន្ទះមាត់។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់