វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រន្ធ
នាម· noun [រន់]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [រន់] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
រូង, ប្រហោង; រូងទាល់ :
Learner aid: noun · [រន់] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
រូង, ប្រហោង; រូងទាល់ :
រូង, ប្រហោង; រូងទាល់ :
“រន្ធក្ដាម, រន្ធកណ្ដុល, រន្ធចង្រិត, រន្ធជាស, រន្ធត្រដេវ។”
ប៉ែកខាងចុងរន្ធក្នុងដី មានសណ្ឋានសេវឡើងលើធ្លុះក្រហេវបន្តិចឬមិនធ្លុះទេ គ្រាន់តែស្ដើងស្ទើរនឹងធ្លុះក៏មានសម្រាប់ឱ្យមានខ្យល់អាកាសដើរស្រួលឬសម្រាប់ដោះខ្លួនចេញក្នុងកាលដែលមានភ័យអាសន្ន (របស់សត្វរន្ធវាសីពួកខ្លះ) :
“រន្ធផើយជាស, រន្ធហុយកណ្ដុរប្រែង។”
(ម.ព. រន្ធផើយ)។
រន្ធដែលមានប្រហោងតូចបែកសៀវក្រហេវ (សម្រាប់សត្វម្ចាស់រន្ធគេចលាក់ខ្លួនពួនបំបាំង)។
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា.; សំ. រន្រ្ធ "រូង, ប្រហោង; អណ្ដូង, រំលុង, ទោស, កំហុស; វិកល,ពិកល្យ, ពិការ")