វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រអិល
កិរិយាសព្ទ· verb [រ-អិល]
Learner aid: verb · [រ-អិល]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ភ្លាត់, របូត, ឃ្លាតដោយកិល, រមៀល, ជ្រុល :
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖រឥល
Learner aid: verb · [រ-អិល]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ភ្លាត់, របូត, ឃ្លាតដោយកិល, រមៀល, ជ្រុល :
ភ្លាត់, របូត, ឃ្លាតដោយកិល, រមៀល, ជ្រុល :
“ដើរប្រយ័ត្នរអិលដួល!”
ដែលងាយឃ្លាត, របូត, ភ្លាត់ពិបាកចាប់ ពិបាកទប់ :
“ផ្លូវរអិល, រអិលចាប់មិនជាប់។”
ដែលថាបានហូរឥតទាក់ :
“ចាំមាត់រអិល, អានសំបុត្ររអិល។”
ដែលទប់មាត់មិនសូវបាន, ច្រើនរបូតមាត់និយាយតាមតែប្រទះ :
“មនុស្សមាត់រអិល (ព.ប្រ.)។”
រអិលខ្លាំង។