វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សម្ភវេសី

នាម· noun [ស័ម-ភៈ-វេ-សី]មកពីភាសាបាលី

Learner aid: noun · [ស័ម-ភៈ-វេ-សី] — From Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

អ្នករកដំណើរកើត គឺសត្វដែលនៅក្នុងគ័ភ៌ឬនៅក្នុងស្រោមស៊ុត បម្រុងនឹងសម្រាលឬញាស់តាមកាលកំណត់ (ចំពោះ ជលម្ពុជៈ និង អណ្ឌជៈ) ; សត្វដែលផ្ដើមចាប់កំណើតក្នុងខណៈចិត្តទី ១ឬដែលផ្ដើមចាប់កំណើតឡើងដោយឥរិយាបថណា នៅមិនទាន់ផ្លាស់ឥរិយាបថនោះ (ចំពោះ សំសេទជៈ និង ឧបបាតិកៈ) ; សត្វដែលកំពុងស្វែងរកទីកើតតៗទៅទៀត (និយាយដោយរួបរួម) :

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖សម្ភវេសិនី
ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

អ្នករកដំណើរកើត គឺសត្វដែលនៅក្នុងគ័ភ៌ឬនៅក្នុងស្រោមស៊ុត បម្រុងនឹងសម្រាលឬញាស់តាមកាលកំណត់ (ចំពោះ ជលម្ពុជៈ និង អណ្ឌជៈ) ; សត្វដែលផ្ដើមចាប់កំណើតក្នុងខណៈចិត្តទី ១ឬដែលផ្ដើមចាប់កំណើតឡើងដោយឥរិយាបថណា នៅមិនទាន់ផ្លាស់ឥរិយាបថនោះ (ចំពោះ សំសេទជៈ និង ឧបបាតិកៈ) ; សត្វដែលកំពុងស្វែងរកទីកើតតៗទៅទៀត (និយាយដោយរួបរួម) :

ឧទាហរណ៍

“(ព.កា.) សូមផ្សាយមេត្តាឆ្ពោះពួកសត្វ នៅក្នុងវាលវដ្ដភពទាំងបីទោះសត្វពួកសម្ភវេសី ឱ្យមានសេចក្ដីសុខក្សេមក្សាន្ត។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(បើស្ត្រីជា សម្ភវេសិនី តែម.ប្រ. ព.ផ្ទ. ភូត "សត្វដែលកើតស្រេចហើយ")។

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាបាលី

From Pali.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. < សម្ភវ "ការកើត, កំណើត" + ឯសី "អ្នកស្វែងរក, អ្នករក")

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់