វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សាយណ្ហៈ

នាម· noun [សា-យុ័ន-ហៈ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: noun · [សា-យុ័ន-ហៈ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

វេលារសៀល, ពេលល្ងាច :

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖សាយណ្ហ—សាយ័ណ្ហ—សួស្ដី
ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៤ ន័យ
១

វេលារសៀល, ពេលល្ងាច :

ឧទាហរណ៍

“វេលាសាយ័ណ្ហ; ហៅ សាយណ្ហកាល ឬ សាយណ្ហសម័យ ក៏បាន។”

២

ការពោលពាក្យគំនាប់គ្នាក្នុងវេលាសាយ័ណ្ហថា :

ឧទាហរណ៍

“សាយ័ណ្ហសុវត្ថិ! ឬ សាយ័ណ្ហសួស្ដី!”

៣

សួស្ដីក្នុងវេលារសៀលឬក្នុងវេលាល្ងាច, ពាក្យសម្រាប់ឱ្យពរគ្នាឬគំនាប់គ្នាក្នុងវេលាតាំងអំពីថ្ងៃជ្រេពីត្រង់ រហូតដល់ថ្ងៃអស្ដង្គត (ប្រើតាមសម័យនិយម), បានសេចក្ដីថា សូមឱ្យមានសួស្ដីក្នុងវេលារសៀល ឬ ក្នុងវេលាល្ងាច!; សរសេរជា សាយ័ណ្ហសុវត្ថិ! ឬ សាយ័ណ្ហសួស្ដី! ក៏បាន (ព.ផ្ទ.) អរុណ សុវត្ថិ! ឬ សួស្ដី!; រាត្រី សុវត្ថិ! ឬ សួស្ដី!)។

៤

(ម.ព. សាយណ្ហៈសុវត្ថិ!)។

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ព.ផ្ទ. បុព្វណ្ហៈ, បុព្វ័ណ្ហឬបុព្វណ្ហកាល, បុព្វណ្ហសម័យ)។

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. សាយណ្ហ; សំ. សាយាហ្ន)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់