វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សាស្ត្រ

នាម· noun [សាស]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

Learner aid: noun · [សាស] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

គម្ពីរ, គម្ពីរប្រាប់វិទ្យា, គម្ពីរសាសនា; ច្បាប់, ច្បាប់ប្រដៅ ក្បួន, តម្រា; វិជ្ជា; ការសិក្សា; ពាក្យណែនាំ, ពាក្យពន្យល់; ពាក្យបង្គាប់។

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖សាស្ត្រ–សាស្ត្រ—
ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៦ ន័យ
១

គម្ពីរ, គម្ពីរប្រាប់វិទ្យា, គម្ពីរសាសនា; ច្បាប់, ច្បាប់ប្រដៅ ក្បួន, តម្រា; វិជ្ជា; ការសិក្សា; ពាក្យណែនាំ, ពាក្យពន្យល់; ពាក្យបង្គាប់។

២

អ្នកតែងគម្ពីរ, អ្នកតែងច្បាប់។

៣

ភ្នែករបស់សាស្ត្រ (វេយ្យាករណ៍)។

៤

(ម.ព. សាស្ត្រចក្សុ)។

៥

(ម.ព. សាស្ត្រចក្សុ)។

៦

ពាក្យក្លាយមកពី សស្ត្រ សស្ត្រា; ប្រើចំពោះតែ មុខសាស្ត្រ មុខរបួសដែលមុតដោយគ្រឿងសស្ត្រា។

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ប្រើក្លាយជា សាស្ត្រា ឬក្លាយមកទៀតជា សាត្រា ហៅចំពោះតែគម្ពីរឬច្បាប់ប្រដៅដែលចារដោយស្លឹករឹត)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

From Sanskrit and Pali.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ. ឝស្ត្រ; បា. សត្ថ)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់