សិរ

ក្បាល; (រ.ស.) :

កំពូល, ចុងខ្ពស់, ចុងប៉ូច។

ខ្មែរហៅសាច់ដែលដុះ (តាមសញ្ជាតិ) ជាពកឬជាបន្ទះលើក្បាលសត្វពួកខ្លះមានមាន់ជាដើមថា សិរ ដែរ :

អំបែងក្បាល, លលាដ៍ក្បាល។

គ្រឿងការពារក្បាល គឺ ដួន, មួក។

(ម.ព. សិរតាណ)។

ដំណើរឈឺក្បាល។

(ម.ព. សិរបីឌា)។

ការឱនក្បាលសំពះ, ការក្រាបថ្វាយបង្គំ, ការងក់ក្បាលគំនាប់។

ឈ្នួតក្បាល។

ដោយត្បូង (ដោយក្បាល គឺឱនក្បាលគោរព)។

(ម.ព. សិរប្រណាម)។

(ម.ព. សិរប្រណាម)។

ការវាយឬសំពងក្បាល។

សរីរាវយវៈដែលទ្រក្បាល (ក)។

(ម.ព. សិរោឃាត)។

ចូឡាមណី, ស្នៀតសក់ដាំពេជ្រ។

(ម.ព. សិរោមណី)។

(ម.ព. សិរប័ដ)។