វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អាទិទេព

នាម· noun [អា-ទិ-ទេប]

Learner aid: noun · [អា-ទិ-ទេប]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

ទេព្តាខាងដើម, ទេព្តាមុនបង្អស់។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ

១

ទេព្តាខាងដើម, ទេព្តាមុនបង្អស់។

២

ពាក្យសន្មតហៅអនុត្តរបុគ្គលដែលគេជឿសម្គាល់ទុកថាជាព្រះជាអ្នកបង្កើតទឹកដីនិងសត្វលោក, ជាអ្នករក្សាការពារនិងឱ្យសុខទុក្ខដល់មនុស្សលោក :

ឧទាហរណ៍

“ព្រះអាទិទេព; ព្រះពុទ្ធមិនមែនជាព្រះអាទិទេពទេ ព្រះអង្គគ្រាន់តែជាមនុស្សអស្ចារ្យ។”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

បន្តរៀនទៀត