វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អួត
កិរិយាសព្ទ· verb [អួត]
Learner aid: verb · [អួត]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
និយាយលើកសរសើរ, ប្រកាសគុណ, ប្រកាសសេចក្ដីល្អ ឱ្យអ្នកដទៃស្ដាប់ ឬនិយាយលើកបំផ្លើសលើសហេតុឱ្យគេស្ងើច :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
និយាយលើកសរសើរ, ប្រកាសគុណ, ប្រកាសសេចក្ដីល្អ ឱ្យអ្នកដទៃស្ដាប់ ឬនិយាយលើកបំផ្លើសលើសហេតុឱ្យគេស្ងើច :
ឧទាហរណ៍
“អួតកូន, អួតខ្លួន, អួតចេះ, អួតថាល្អ, អួតមាន។”
២
ដែលជាអ្នកអួត :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សអួត។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(កុំអាលអួតមុនឱ្យស៊ុនខូចការ គឺបើការមិនទាន់សម្រេចទេ កុំប្រញាប់និយាយអួតមុន។ ព.កា. ថា ការអ្វីមិនទាន់ដល់ កុំខ្វាយខ្វល់ពោលអួតមុន ព្រោះក្រែងអួតទៅស៊ុន អួតមុនច្រើនតែខូចការ។ ចួនកាលមានសត្រូវ រារាំងផ្លូវឬខាំងខារ ពុំអាចនឹងការពារ បែរជាស្ទោកខូចការអស់)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់