វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អំពាវ
កិរិយាសព្ទ· verb [អំ-ពាវ]
Learner aid: verb · [អំ-ពាវ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ស្រែកហៅឮខ្លាំងៗឬស្រែកប្រកាសឱ្យឮរាល់គ្នា ក្នុងកិច្ចការណាមួយ :
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖អំពាវនាវ
Learner aid: verb · [អំ-ពាវ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ស្រែកហៅឮខ្លាំងៗឬស្រែកប្រកាសឱ្យឮរាល់គ្នា ក្នុងកិច្ចការណាមួយ :
ស្រែកហៅឮខ្លាំងៗឬស្រែកប្រកាសឱ្យឮរាល់គ្នា ក្នុងកិច្ចការណាមួយ :
“អំពាវរកគ្នាឱ្យបានច្រើននាក់, អំពាវនាវរកមនុស្សធ្វើការឈ្នួល។ (ព.កា.) ថា ចូលព្រៃសត្វសាហាវ ស្រែកអំពាវគ្នាមកជុំ ដល់បានស្ករទឹកឃ្មុំ ពួនក្នុងផ្ទះស៊ីម្នាក់ឯង។… (សាស្ត្រាច្បាប់ពាក្យចាស់)។”