វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឯតទគ្គៈ
នាម· noun [អេ-តៈ-ទ័ក-គៈ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [អេ-តៈ-ទ័ក-គៈ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
អ្នកដែលគេលើកថាលើសលែងឬប្រសើរជាងគេខាងមុខការឬក៏ចំណេះវិជ្ជាណាមួយ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នកដែលគេលើកថាលើសលែងឬប្រសើរជាងគេខាងមុខការឬក៏ចំណេះវិជ្ជាណាមួយ :
ឧទាហរណ៍
“គ្រូបង្រៀននុះ រាជការលើកជាឯតទគ្គៈខាងវិជ្ជាលេខ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(បើស្ត្រីជា ឯតទគ្គា)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
ប្រវត្តិ និងប្រភព
ប្រភពពាក្យ
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. ឯតទគ្គ < ឯត "នេះ; នុះ" + ទ—អាគម + អគ្គ "ខ្ពស់, ខ្ពង់ខ្ពស់, ឧត្តម; លើស"; សំ. ឯតទគ្រ < ឯតត៑ > ឯតទ៑ + អគ្រ "បុគ្គលនុះលើសគេ")
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់