ឆ្អៅ
ងៅ, ច្រាល :
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
ងៅ, ច្រាល :
(ម.ព. ឆ២)។
តួព្យញ្ជនៈទី៨នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី៣ក្នុងវគ្គទី២។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [c] ជាព្យញ្ជនៈក្រអូម ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។
ប្រដាប់ធ្វើដោយរោមសត្វឬសរសៃសំបកឈើ សម្រាប់គូរ, សម្រាប់សរសេរ, សម្រាប់លាបថ្នាំទឹក។
ដែលត្រូវមាត់ ជាប់មាត់នឹងរសជាតិអ្វីមួយ :
សត្វលោក, មហាជន ...។ ពាក្យនេះប្រទះឃើញជាញឹកញយនៅសិលាចារឹកសម័យមហានគរ (នគរធំ, នគរវត្ត)។
មនុស្សជាតិមួយនៅក្នុងដែនកម្ពុជា (ពួកស្ទៀង)។
ដោតតាមបណ្ដោយខ្លួនចុះទល់ពីក្រោម :
អវយវៈត្រង់ប្រជុំភ្លៅនិងស្មង :
ស្មងជើង។
ផ្លូវជើង (ព.កា.), ហៅ ជង្ឃមាគ៌ា ក៏បាន។
(ម.ព. ជង្ឃមគ្គ)។
(ម.ព. ជង្ឃ)។
ដីដែលរូងខូងជារណ្ដៅដោយទឹកហូរច្រោះជាដើម :
ដែលគ្រេច, ពាប់, ដាប, ស្រុញ។
ទទូចសួរ, សួរឈ្លេចឈ្លី, សួររកបាតរកជម្រៅឱ្យឃើញឫសឃើញគល់ :
រលាស់ឱ្យជ្រុះ, រំសោះរលាក់ទង្គិចជម្រុះ :
រលាស់ដាក់ចោលរាត់រាយ ឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់។