វចនានុក្រម
និសាករ
នាម[និ-សា-ក]
ព្រះចន្ទ្រ។
ប្រធានបទ
វចនានុក្រម.
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
រៀនតាមប្រធានបទ
ពាក្យក្នុងប្រធានបទ
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
មើលអត្ថន័យ
វចនានុក្រម
និសាចរ
គុណនាម[និ-សា-ច]
ដែលត្រាច់ទៅមក, រកស៊ីក្នុងវេលាយប់ :
វចនានុក្រម
និសីទនាការ
នាម[និ-សី-ទៈ-នា-កា]
អាការៈនៃកិរិយាអង្គុយ, ការសម្រេចឥរិយាបថអង្គុយ :
វចនានុក្រម
និសីទនៈ
នាម[និ-សី-ទៈ-នៈ]
សំពត់សម្រាប់ក្រាលអង្គុយ ជាគ្រឿងបរិក្ខារពិសេសមួយប្រភេទរបស់ភិក្ខុក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា :
វចនានុក្រម
និសីទន៍
នាម[និ-សិត]
(ម.ព. និសីទនៈ)។
វចនានុក្រម
និស្ថាបនា
កិរិយាសព្ទ[និ-ស្ថា-ប៉ៈ-ណា]
កម្ទេច, បំបាត់, ពិឃាត។
វចនានុក្រម
និស្សន្ទវត្ថុ
នាម[និស-សន់-ទៈ-វ័ត-ថុ]
ផលិតផលបន្ទាប់បន្សំមួយចំនួនដែលកើតចេញក្នុងកំលុងពេលដំណើរការផលិតអ្វីមួយតាមបែបធម្មជាតិឬឧស្សាហកម្ម។
វចនានុក្រម
និស្សយជន
នាម[និស-សៈ-យៈ-ជន់]
(ម.ព. និស្សយាចារ្យ)។
វចនានុក្រម
និស្សយន្តេវាសិក
[និស-សៈ-យ៉ាន់-តេ-វា-សិក]
ភិក្ខុ ឬសាមណេរដែលបានសូមនិស្ស័យយកភិក្ខុថេរៈរូបណាមួយជានិស្សយាចារ្យ (ព.វិ.)។
វចនានុក្រម
និស្សយមុត្តកៈ
នាម[និស-សៈ-យ៉ៈ-មុត-តៈ-កៈ]
ភិក្ខុដែលមានវស្សាតាំងពី ៥ឡើងទៅ ហើយចេះវិន័យ មានសេចក្ដីអៀនខ្មាសគ្រប់គ្រាន់ អាចផុតចាកនិស្ស័យរបស់ឧបជ្ឈាយ៍ឬអាចារ្យបាន គឺអាចនៅតាមទំនើងខ្លួនបាន (ព.វិ.)។
វចនានុក្រម
និស្សយមុត្តិកា
នាម[និស-សៈ-យ៉ៈ-មុត-តិ-កា]
(ម.ព. អនិស្សយមុត្តកៈ)។
វចនានុក្រម
និស្សយាចារ្យ
[និស-សៈ-យ៉ា-ចា]
អាចារ្យអ្នកឱ្យនិស្ស័យ គឺលោកអាចារ្យដែលភិក្ខុឬសាមណេរចូលមកសូមនិស្ស័យនៅផង ហើយជាអ្នកទទួលឱ្យនៅ។
វចនានុក្រម
និស្សារ
គុណនាម[និស-សា-រៈ]
ដែលគ្មានខ្លឹមសារ, ដែលគ្មានតម្លៃ, ដែលមិនសំខាន់។
វចនានុក្រម
និស្សារណកម្ម
នាម[និស-សា-រ៉ៈ-ណៈ-កាំ]
ដំណើរការដករូបធាតុចេញពីវត្ថុអ្វីមួយ :
វចនានុក្រម
និស្សារណា
នាម[និស-សា-រៈ-ណា]
អ្វីមួយ ឬផលិតផលដែលគេបានយកឬទាញចេញពីអ្វីមួយ។
វចនានុក្រម
និស្សារណ៍
នាម[និស-សា]
រូបធាតុដែលបានមកពីការដកចេញពីវត្ថុអ្វីមួយ :
វចនានុក្រម
និស្សិត
[និស-សិត]
អ្នកដែលនៅក្នុងនិស្ស័យគេ; អ្នករៀនដែលនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងនៃគ្រូ។ ព្យញ្ជនៈដែលអាស្រ័យនឹងស្រៈ (ព.វ.)។
វចនានុក្រម
និស្ស័យ
[និស-សៃ]
ការនៅអាស្រ័យក្រោមឱវាទនិងក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃអ្នកដទៃ។