វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្បោរ
នាម· noun [សំ-បោ]
Learner aid: noun · [សំ-បោ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ធាតុទឹករាវឬខាប់ដែលហូរចេញមកតាមរន្ធច្រមុះ ដោយមានរោគផ្ដាសាយឬកើតឫសដូងច្រមុះ, ត្រូវចំហាយក្ដៅជាដើម :
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖សំបោរ
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ធាតុទឹករាវឬខាប់ដែលហូរចេញមកតាមរន្ធច្រមុះ ដោយមានរោគផ្ដាសាយឬកើតឫសដូងច្រមុះ, ត្រូវចំហាយក្ដៅជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“ហៀរសម្បោរ។”
២
រំអិលដែលធ្លាក់មកតាមឧច្ចារមគ្គ :
ឧទាហរណ៍
“កើតរោគមួលធ្លាក់សុទ្ធតែសម្បោរ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់