វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំនួន
នាម· noun [សំ-នួន](ស. ប្រើជា សាំន្វន អ.ថ. —នួន)
Learner aid: noun · [សំ-នួន]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :
Learner aid: noun · [សំ-នួន]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :
ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :
“កែសំនួន; លើកសំនួនដាក់; លេងសំនួន; និយាយពេញសំនួន។”
ដែលល្មមឬគួរដល់ការ :
“ប្រាក់ប៉ុណ្ណឹងមិនសំនួនដល់ការទេ។”
(ភាសា.) តាមន័យទូទៅ គឺជាពាក្យឬកន្សោមពាក្យដែលបញ្ជាក់គំនិតឬមនោសញ្ចោតនាដើម្បីរំលេចន័យគន្លឹះក្នុងល្បះ។
(ស. ប្រើជា សាំន្វន អ.ថ. —នួន)
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (ស. ប្រើជា សាំន្វន អ.ថ. —នួន)