វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សំនួន

នាម· noun [សំ-នួន](ស. ប្រើជា សាំន្វន អ.ថ. —នួន)

Learner aid: noun · [សំ-នួន]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :

ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៣ ន័យ
១

ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :

ឧទាហរណ៍

“កែសំនួន; លើកសំនួនដាក់; លេងសំនួន; និយាយពេញសំនួន។”

២

ដែលល្មមឬគួរដល់ការ :

ឧទាហរណ៍

“ប្រាក់ប៉ុណ្ណឹងមិនសំនួនដល់ការទេ។”

៣

(ភាសា.) តាមន័យទូទៅ គឺជាពាក្យឬកន្សោមពាក្យដែលបញ្ជាក់គំនិតឬមនោសញ្ចោតនាដើម្បីរំលេចន័យគន្លឹះក្នុងល្បះ។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

(ស. ប្រើជា សាំន្វន អ.ថ. —នួន)

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (ស. ប្រើជា សាំន្វន អ.ថ. —នួន)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់