Learner aid: [អា-កាស] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ប្រទេសវាលល្ហល្ហេវធ្លុងត្លេវ, ទីវាលធេងទទេ, ចន្លោះធេងទទេ; លំហមេឃ; ទីឱកាសដែលមានផ្លូវខ្យល់; ចន្លោះដែលមានខ្យល់ចេញចូលបាន :
ប្រទេសវាលល្ហល្ហេវធ្លុងត្លេវ, ទីវាលធេងទទេ, ចន្លោះធេងទទេ; លំហមេឃ; ទីឱកាសដែលមានផ្លូវខ្យល់; ចន្លោះដែលមានខ្យល់ចេញចូលបាន :
“សត្វហើរនាអាកាស, កណ្ដាលអាកាស។”
លំហមានខ្យល់, ផ្លូវខ្យល់ :
“ទីនេះមានអាកាសល្អ, យកខ្យល់អាកាស, ហាលអាកាស។”
កណ្ដាប់មេឃ។
កសិណដែលមានអាកាសជាអារម្មណ៍ឬដែលយកអាកាសជាអារម្មណ៍។
គង្គានាអាកាស គឺធារទឹកឬធ្នារទឹកឯអាកាស (ទឹកក្នុងអាកាស)។
អ្នកដែលទៅតាមអាកាសបាន គឺពួកសត្វដែលហើរបាន (ប្រើដោយសន្មតតាមសម័យនិយម, អ្នកជិះយន្តហោះ ក៏គួរហៅដូច្នេះបានដែរ។
(ម.ព. អាកាសគាមិន)។
(ម.ព. អាកាសគាមិន)។
ចន្លោះដែលខ្យល់ចេញចូលបាន, ចន្លោះសម្រាប់បញ្ចេញបញ្ចូលខ្យល់; ទ្វារ; បង្អួច។
(ម.ព. អាកាសជននិន)។
ទេវតាដែលស្ថិតឬអាស្រ័យនៅនាអាកាស។
ប្រទីបឬគោមដែលអុជដាក់កណ្ដាលវាលឬគោមដែលចងព្យួរនឹងដងខ្ពស់ក្នុងទីវាល។
ទីវាល; ទីទំនេរ។
សូរគឹកកងឯអាកាសឬសូរសព្ទឯអាកាស (សូរផ្គរឬរន្ទះ)។
ផ្លូវអាកាស។
ព្រះអាទិត្យ។
(ម.ព. អាកាសទីប)។
(ម.ព. អាកាសទេស)។
ការសម្លឹងស្ទង់មើលទៅទីឆ្ងាយ, ការស្ទង់ចម្ងាយ។
(ម.ព. អាកាសពទ្ធលក្ស)។
(ម.ព. អាកាសបថ)។
ការទៅដោយអាកាសយាន។
(ម.ព. អាកាសពទ្ធលក្ស)។
កណ្ដាលអាកាស (ព.ទេ.) ឬ (ព.កា.)។
(ម.ព. អាកាសនិន្នាទ)។
(ម.ព. អាកាសស័យន៍)។
(ម.ព. អាកាសស័យន៍)។
ការដេកហាលឬសំដិលខ្លួនកណ្ដាលវាល, ការដេកហាលអាកាស។
ការផ្គងអារម្មណ៍សំដៅឆ្ពោះត្រង់ទៅរកអាកាស រំពឹងរឿយៗថា "អាកាសឥតមានទីបំផុតៗ ..." (ព.ពុ.) ជាឈ្មោះនៃអរូបជ្ឈានទី ១ក្នុងអរូបជ្ឈាន ៤)។ល។ (ព.កា.) ប្រើជា អាកាសេ "នាអាកាស, ក្នុងអាកាស" ឬ អាកាសោ, អាកាសា "អាកាស" ក៏បាន។
(ម.ព. អាកាសានញ្ចាយតន)។
(បើស្ត្រីជា អាកាសគាមិនី វេវ. អាកាសយានិក; ––យានិកា)។
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា.; សំ. អាកាឝ)
