អាទិ

ដើម, ខាងដើម; ដើមដំបូង; ការផ្ដួចផ្ដើមមុន :

បុគ្គលដើមបញ្ញត្តិ។

(ម.ព. អាទិកម្មិក)។

លម្អឬពីរោះខាងដើម; ដែលមានលម្អឬពីរោះខាងដើម។

ហេតុដើមឬដើមហេតុ, ហេតុដំបូង, មូលហេតុ, ប្រថមហេតុ។

កាលខាងដើម, កាលពីដើម។

អក្សរគរុនៅខាងដើម; ដែលមានអក្សរគរុនៅខាងដើម (ព.វ.)។

គ្រូដើម; សេនាបតីទី ១។

ខាងដើមនិងខាងចុង។

បុព្វបុរស; វិស្ណុ។

ប្រយោគដើម, ប្រយោគមុន។

ព្រះពុទ្ធដើម គឺព្រះពុទ្ធដែលបង្កើតព្រះពុទ្ធនិងពោធិសត្វគ្រប់ព្រះអង្គ :

ព្រហ្មចរិយធម៌ដែលត្រូវសិក្សាមុនដំបូង; បាតិមោក្ខសំវរសីល។

ការសិក្សាអាទិព្រហ្មចរិយធម៌; សិក្ខាបទក្នុងបាតិមោក្ខ។

ខាងដើមនិងកណ្ដាល។

(ម.ព. អាទិមជ្ឈិម)។

(ម.ព. អាទិការណ៍)។

(ម.ព. អាទិកម្មិក)។

ព្រះរាជាដើមវង្សនៃក្សត្រិយ៍ក្នុងលោក, ប្រថមក្សត្រិយ៍ (ព្រះបាទមនុ)។

(ព.វ.) ការលុបអក្សរដើមនៃពាក្យមួយៗចេញ, ដូចជា ឧបាសក ជា បាសក, ឧបាសិកា ជា សិកា, ឧបាធ្យាយ ជា បាធ្យាយ ជាដើម (ក្នុងវេយ្យាករណ៍សំស្ក្រឹតនិងបាលីមានន័យប្លែកៗ ពីនេះទៅទៀត)។

(ម.ព. អាទិលុប)។

សម្ដីដើម។

(ម.ព. អាទិវាចា)។

អក្សរសង្ខេបដែលដកយកតែមួយតួៗខាងដើមពីក្នុងពាក្យមួយៗមកប្រើ, ដូចជា កិ. គឺកិរិយាសព្ទ; គុ. គឺគុណសព្ទ; ន. គឺនាមសព្ទ; ពុ.ស. ឬ ព.ស. គឺពុទ្ធសករាជ; ភ.ព. គឺភ្នំពេញ ជាដើម :

សព្ទដែលជាដើម គឺសព្ទមានចំនួនច្រើន ប៉ុន្តែយកតែចំនួនប៉ុណ្ណោះៗមកប្រាប់ថា "មាននេះមួយៗ ជាដើម", ដូចជា សង្ហារិមទ្រព្យមានចាន, ឆ្នាំង, កែវ, គោម ជាដើម (ចាន, ឆ្នាំង, កែវ, គោម ជាដើម ជាអាទិសព្ទ)។

ការនិយាយរាក់ទាក់ទៅរកមុនឬមករកមុន, សម្ដីរួសរាយរកមុន។

(ម.ព. អាទិសម្ភាស)។