អធិបតេយ្យ

នាម· noun [អៈ-ធិ-ប៉ៈ-តៃ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: noun · [អៈ-ធិ-ប៉ៈ-តៃ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

អធិបតីភាព, ភាវៈនៃបុគ្គលជាអធិបតី, ឥស្សរភាព, អំណាចដាច់ខាតលើខ្លួនតាមគន្លងច្បាប់បើកសិទ្ធិឱ្យ :

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖អាធិបតេយ្យ

ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម

រាយការណ៍កំហុស

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

ឧទាហរណ៍

“ប្រទេសឯករាជ្យ មានអធិបតេយ្យពេញលក្ខណៈ។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(បើផ្សំជាមួយនឹងសព្ទឯទៀត ត្រូវប្រើជា អាធិបតេយ្យ តាមលំនាំវេយ្យាករណ៍បាលីបាន ដូច ធម្មាធិបតេយ្យ, លោកាធិបតេយ្យ, ប្រជាធិបតេយ្យ ជាដើម។ ម.ព. អធិប, អធិបតី ផង)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ពាក្យផ្សំ

អធិបតេយ្យភាព រដ្ឋអធិបតេយ្យ

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. < បធិបតី + ភាវ, ដោយអំណាច ឯយ្យ-បច្ច័យត្រូវលុប ឥ របស់ តិ ចេញ ផ្សំជា អាធិបតេយ្យ, ប៉ុន្តែខ្មែរយើងធ្លាប់ប្រើជា អធិបតេយ្យ តាមស្រួលមាត់យូរហើយ)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់

ផ្ទះនាម ផ្លូវនាម ការងារនាម