សុខ

ដែលសប្បាយ; ងាយ; ស្រួល; ស្រណុក; សម្រាន្ត។

សេចក្ដីសប្បាយ; ដំណើរងាយ; ដំណើរស្រួល; ដំណើរស្រណុក; សេចក្ដីសម្រាន្ត :

(ម.ព. សុខទុក្ខ)។

សម្ដីដែលនាំឱ្យបានសុខ។

អ្នកស្រឡាញ់សុខ, អ្នកប្រាថ្នាសុខ។

ស្រួលខ្លួន។

ហេតុដែលនាំឱ្យបានសុខ, ឱ្យបានស្រួល។

ការធ្វើឱ្យបានសុខ, ឱ្យបានស្រួល។

(ម.ព. សុខកិរិយា)។

សុខសម្រាន្ត, សុខស្រួល។

អ្នកឱ្យសុខ។

(ម.ព. សុខទាយក)។

ការប្រគល់សុខឱ្យ, ការឱ្យសុខ។

អ្នកដែលបានប្រទះសេចក្ដីសុខ, អ្នកបានសុខ។

ការជាប់ជំពាក់ដោយសេចក្ដីសុខ (ក្នុងលោក)។

ទីដែលប្រកបដោយសុខ, ទីស្រួលនៅ។

ការដើរស្រួល។

យានស្រួលជិះ។

លក្ខណៈនៃសេចក្ដីសុខ។

ការបានសុខ។

អ្នកដែលចម្រើនដោយសុខ។

ការចម្រើនដោយសុខ។

(ម.ព. សុខវឌ្ឍកៈ)។

វិជ្ជាប្រាប់វិធីប្រតិបត្តិឬថែទាំមានការសម្អាតជាដើម ដែលនាំឱ្យបានសុខ។

(ម.ព. សុខវិជ្ជា)។

ក្បួនឬតម្រា, ច្បាប់និយាយអំពីសុខវិទ្យា។

ការទទួលអារម្មណ៍ជាសុខ។

(ម.ព. សុខវឌ្ឍកៈ)។

(ម.ព. សុខវឌ្ឍនៈ)។

សម្ផស្សដែលស្រួល, ការប៉ះប្រទះសេចក្ដីសុខ។

អ្នកពោលពាក្យនាំឱ្យបានសុខ; អ្នកនិយាយសម្ដីងាយស្ដាប់។

កន្លែងដេកស្រួល។

សុខស្ងប់។

ដែលមានទីពំនាក់ឬមានទីអាងឱ្យបានសុខស្ងប់ :

ដំណឹងឬសំបុត្រប្រាប់សេចក្ដីសុខ។

ការដេកជាសុខ, ការដេកស្រណុក។

សេចក្ដីសុខ :

ការបន់ស្រន់, បួងសួង, សំបូងសង្រូងសូមឱ្យបានសុខ :

អារម្មណ៍ជាសុខ, អារម្មណ៍ដែលទទួលសេចក្ដីសុខ។

បំណងឱ្យបានសុខទៅមុខ។