វេទ

សេចក្ដីដឹង, វិជ្ជា, ចំណេះ។

គម្ពីរសម្ដែងបែបរបៀបផ្សេងៗខាងសាសនាព្រាហ្មណ៍, ក្នុងសម័យដើម មានត្រឹមតែ៣យ៉ាងគឺ ១ឫគ្វេទ ឬ ឥរុវេទ មានដំណើរសេចក្ដីជាពាក្យឆន្ទសម្រាប់សូត្រសរសើរពួកទេវតា; ២យជុវ៌េទ ឬ យជ្ជុវេទ មានដំណើរសេចក្ដីជាពាក្យរាយរណ្ដំ សម្រាប់សូត្របូជាឬបួងសួង; ៣សាមវេទ មានដំណើរសេចក្ដីជាពាក្យឆន្ទសម្រាប់សូត្រក្នុងពិធីថ្វាយទឹកសោម ...។ វេទទាំង ៣នេះសុទ្ធតែប្រើភាសាសំស្ក្រឹត ហៅដោយរួបរួមថា វេទត្រ័យ ឬ ត្រ័យវិទ្យា ឬក៏ ត្រៃវេទ; ពួកព្រាហ្មណិកប្រកាន់ជឿស៊ប់ថា មហាព្រហ្មប្រសិទ្ធីឱ្យកើតឡើង មិនមែនមនុស្សតាក់តែងទេ; លុះចំណេរតមក កើតមាន អថព៌វេទ ឬ អថព្វ- "វេទសម្រាប់សូត្រហៅឬបណ្ដេញខ្មោចបិសាច ..." មួយថែមទៀតរួមជាវេទមាន ៤យ៉ាង។

សេចក្ដីឈ្លាស, ស្ទាត់, ជំនាញ ក្នុងវេទ។

ការបង្រៀនវេទ។

មន្តក្នុងវេទ។ ខ្មែរច្រើននិយាយសំដៅមន្តអាគម, មន្តសម្រាប់សូត្រស្តោះផ្លុំ។

(ម.ព. វេទមន្ត)។

វិទ្យាក្នុងវេទ, ការចេះវេទ។

គម្ពីរវេទ។