វចនានុក្រមនរបតីនាម·[នៈ-រៈ-ប៉ៈ-ដី] ឬ [ន៏-រប់-ប៉ៈ-ដី]ម្ចាស់នៃពួកមនុស្ស (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។ ព្រះបាទកុវេរៈ គឺព្រះបាទវេស្សវ័ណ។ ប្រើឃ្លាតក្លាយជា ន្របតី ត្រូវឈប់លែងប្រើតទៅទៀត។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរពិស្វណ៍នាម·[នៈ-រៈ-ពិស] ឬ [នៈ-រៈ-ពឹស]អ្នកស៊ីមនុស្ស (ភូត, បិសាច, អារក្សទឹក, អាប, ព្រាយ ...)។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរវិទ្យានាម·[នៈ-រៈ-វិត-ទ្យា]វិទ្យាសាស្ត្រដែលសិក្សាអំពីកំណកំណើត ការវិវឌ្ឍផ្នែករូបកាយនិងវប្បធម៌ លក្ខណៈពូជសាសន៍ ទំនៀមទម្លាប់សង្គម និងជំនឿរបស់មនុស្សជាតិ។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរសីហៈ[នៈ-រៈ-សី-ហៈ]មនុស្សអ្នកប្រសើរ, មនុស្សជាចម្បង, សិង្ហរបស់មនុស្ស (ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ)។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរាធិបនាម·[នៈ-រា-ធិប]អ្នកដែលជាធំ, ជាម្ចាស់លើអស់ជន (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរាធិបតិន្ទនាម·[នៈ-រា-ធិ-ប៉ៈ-ដិន]ដូចគ្នានឹង នរាធិបតី ដែរ សម្រាប់ប្រើក្នុងកាព្យ។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរាសភនាម·[នៈ-រា-សៈ-ភៈ] ឬ [នៈ-រា-សប់]មនុស្សអ្នកប្រសើរ, ឧសភរបស់មនុស្ស (ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ)។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរិន្ទនាម·[នៈ-រិន]អ្នកដែលជាធំលើអស់ជន, ដែលជាម្ចាស់នៃមនុស្ស (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរេសូរនាម·[នៈ-រេ-សូ]អ្នកដែលជាធំជាងអស់ជន (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។ ផ្លាស់ ស្វរ ជា សូរ។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមនរោត្តមគុណនាម·[នៈ-រោត-តៈ-ម៉ៈ] ឬ [នៈ-រោត-ដំ]ដែលឧត្តមជាងអស់មនុស្ស។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក